آشنای دل

 دوستان عزیز بعد از نوشتن مطلب فصل رویش(۱) که تقدیم شد به فکر فرورفته 

وباخود گفتم ما که در این مسیر تنها رها نشده ایم  البته به شرطی که به دور خود

 حصاری نکشیده و خود را از دیگران سوانکرده باشیم ،و اینرا باید خوب بفهمیم

که در مسیر سلوک الی الله ما هیچوقت تنها نیستیم و خداوند در همه حال مارا یاری

 میکند وبا ماست واین  ماهستیم که یافتن راه درست و نشانه کردن مقصد را نباید 

 فراموش کنیم همانگونه که خواجه ی اهل راز حافظ شیرازی میفرماید:

 یاربا ماست چه حاجت که زیادت طلبیم....دولت صحبت آن مونس جان ما را بس 

 نیست مارا بجزاز وصل تودرسرهوسی...این تجارت زمتاع دو جهان مارا بس

ازدر خویش خدایا به بهشتم مفرست ....که سر کوی تو از کون و مکان مارا بس  

و چه زیباست هنگامی که بنده مخلص خدا، درگذر از نفس اماره و نفس لوامه آیات

نورانی ۲۷تا ۳۰سوره الفجررابا گوش جان بشنود و حضرت حق وفرشتگان الهی

به استقبالش بیایند و به او سلام کنند: 

يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ (27)ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً  مَّرْضِيَّةً  (28)

فَادْخُلِي فِي عِبَادِي (29) وَادْخُلِي جَنَّتِي (30)

تو اى روح آرام‏يافته (27) به سوى پروردگارت بازگرد در حالى كه هم تو از او

خشنودی  و هم او از تو خشنود است، (28) پس در سلك بندگانم درآى، (29) 

و دربهشتم وارد شو (۳۰)

 تفسیرو تحلیل معنای آیات وآنچه گفته شد با خود شما عزیزان باشد.

اکبرچالیک هشتم بهمن نود ودو شمسی